Menu

Co z tą tolerancją w islamie, skoro różne sury różnie interpretują tą samą kwestię?

Co z tą tolerancją w islamie, skoro różne sury różnie interpretują tą samą kwestię?

Zagadnienie: sprzeczność sur


1. Problem: w Koranie jest wiele sur sprzecznych ze sobą co do treści. Dotyczy to m.in. kwestii stosunku do chrześcijan i żydów czy stosowania przemocy przez muzułmanów wobec niewiernych. Jak zatem interpretować sury?
2. Odpowiedź: Koran dzieli się na sury (rozdziały), łącznie jest ich 114 z czego 86 przypada na okres pobytu Mahometa w Mekce, a kolejne 28 w Medynie. Kryterium ułożenia sur w Koranie nie jest chronologia ich powstania, ale objętość – od najdłuższej do najkrótszej (wyjątek od tej reguły stanowi jedynie sura rozpoczynająca Koran).

W pierwszym okresie swojej działalności publicznej, tj. od początku objawienia jakie otrzymał w 610 r. do roku 622 (hidżra) Mahomet przebywał w Mekce. Przez dwanaście lat próbował przekonać innych Arabów, jak i żydów oraz chrześcijan do swojej nauki argumentując, że jest on prorokiem tego samego Boga, w którego wierzą i chrześcijanie i żydzi. Mahomet używał wówczas metod pokojowych. Zdaniem Marice Gaudefroy-Demombynes ostatnia mekkańska sura, to sura 29 gdzie w wersecie 46 oznajmiono: I nie sprzeczajcie się z ludem Księgi inaczej, jak w sposób uprzejmy – z wyjątkiem tych spośród nich, którzy są niesprawiedliwi – i mówicie: „Uwierzyliśmy w to, co nam zostało zesłane. Nasz Bóg i wasz Bóg jest jeden i my jesteśmy Mu całkowicie poddani.”. Mahomet pragnął wówczas nawrócić mekkańskich żydów na islam, jednakże - bezskutecznie. Dochodzi do silnych napięć między Mahometem a mieszkańcami Mekki, tak, że w konsekwencji Mahomet uciekł do Medyny.


Już w Medynie powstaje sura 2 (Krowa) gdzie werset 256 mówi, że w nie ma przymusu w religii. Jednakże już po kilku miesiącach, Mahomet rezygnował z pokojowego charakteru przesłania na rzecz rozwiązań perswazyjnych, dlatego też sury medyńskie mają charakter znacznie bardziej konfrontacyjny - potępiono w nich politeistów, wezwano do dżihadu, wojny z chrześcijanami. Mahomet wypędził z Medyny żydów, skonfiskował ich majątki, potępił ich niewiarę. Mahomet zrezygnował także z modlitwy w kierunki Jerozolimy na rzecz modlitwy w stronę Mekki (gdzie znajdowała się świątynia Ka’ba), co – jak zwraca uwagę J. Bielawski – oznaczało symboliczne zerwanie z żydami.

Zgodnie z zasadą (naskh) - w sytuacji konfliktu między surami, pierwszeństwo ma sura późniejsza, to tym samym sura 9 – powszechnie uważana za ostatnią surę Koranu - znosi (dokonuje abrogacji) poprzednie 124 bardziej tolerancyjne i pokojowe wersety. To właśnie w surze 9 znajduje się werset 5 nazywany „wersetem miecza”: A kiedy miną święte miesiące, wtedy zabijajcie bałwochwalców, tam gdzie ich znajdziecie; chwytajcie ich, oblegajcie i przygotowujcie dla nich wszelkie zasadzki!.
W tej samej surze (werset 29) możemy przeczytać: Zwalczajcie tych, którzy nie wierzą w Boga, i w Dzień Ostatni, którzy nie zakazują tego, co zakazał Bóg i Jego posłaniec, i nie poddają się religii prawdy – spośród tych, którym została dana Księga – dopóki oni nie zapłacą daniny własną ręką i nie zostaną upokorzeni. A zatem ludzie Księgi – żydzi i chrześcijanie mają być prześladowani dopóki nie zapłacą podatku „za opiekę” (forma haraczu) zwanego dżizja. Kto zapłaci – będzie mógł żyć. Jeśli nie chce płacić musi przejść na islam, albo zginąć.

Werset 123 sury 9 mówi: Zwalczajcie tych pośród niewiernych, którzy są blisko was. Niech się spotkają z waszą surowością.

Tym samym na mocy doktryny abrogacji radykalni sunnici nie mają najmniejszego problemu z uzasadnieniem swojej polityki wobec chrześcijan i żydów, a wszelka tolerancja w ich wykonaniu staje się fikcją.

 

Na wykresie proces ten wygląda mniej więcej tak:

 

 

P.S. Jest charakterystyczne, że w chrześcijaństwie, proces ten wyglądał dokładnie odwrotnie. Prawo Starego Testamentu jest prawem "surowym", jednakże od czasu wcielenia (Nowy Testament) i przyjęcia człowieczeństwa przez Boga nie ma ani jednego wersetu zachęcającego do przemocy wobec osób niewierzących. Co więcej punktem zwornikowym interpretacji jest śmierć Jezusa Chrystusa, który modli się do Boga Ojca o przebaczenie dla swoich oprawców (Łk 23,34)

 

Powrót na górę

Watykan

Publicystyka

Czy wiesz ...

Encyklopedia

Europa

Społeczeństwo